9,681 Posts
64 Pages
27 Categories
2891 Tags
0 comments
Κυριακή, 13 Ιουνίου, 2021 (19:35)
Home / ΙΣΤΟΡΙΑ / ΑΛΕΚΟΣ ΠΕΡΤΣΙΝΙΔΗΣ – ένα ουρλιαχτό

ΑΛΕΚΟΣ ΠΕΡΤΣΙΝΙΔΗΣ – ένα ουρλιαχτό

Posted on 27 Μαΐου, 2021, 9:01 μμ
4 secs
Δευτέρα πρωί, ήταν 27 Μαϊου 1963, άρχισε στη Θεσσαλονίκη το μεγάλο ξόδι. Είχαμε μαζευτεί στο κάτω μέρος της πλατείας Σιντριβανίου, καμιά τριακοσαριά νεολαίοι. Η πλατεία ήταν αποκλεισμένη από εκατοντάδες χωροφύλακες και πολλές πυροσβεστικές αντλίες. Είχαν κράνη και κλομπς και κρυμμένους τους αριθμούς τους στον ώμο (δεν υπήρχαν ακόμη τα ΜΑΤ). Είχε πια ανακοινωθεί ο θάνατος του Γρηγόρη Λαμπράκη. Εγώ είμαι σίγουρος, παρά τα ιατρικά ανακοινωθέντα, που άνετα μπορεί να ήταν πλαστά την εποχή εκείνη, οτι ο Γρηγόρης Λαμπράκης είχε εκπνεύσει το μεσημέρι της Κυριακής, όταν για πρώτη φορά επενέβησαν ισχυρές δυνάμεις της χωροφυλακής και μας εξεδίωξαν με τη βία από το προαύλιο του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑΝΣ όπου νυχθημερόν αποτελούσαμε τη φρουρά στον πληγωμένο ήρωά μας.
Η οικογένεια του νεκρού μαζί με την ΕΔΑ διαπραγματεύθηκαν με την κλονισμένη κυβέρνηση Καραμανλή, ώστε ο μεγάλος νεκρός να μεταφερθεί στην Αθήνα σιδηροδρομικώς κι όχι με αεροπλάνο. Γύρω στις 10 (?) το πρωί η νεκροφόρα με το σώμα του Λαμπράκη όρμηξε ξαφνικά έξω από το στενάκι που περνούσε από το Πανεπιστημιακό Γυμναστήριο και το Άσυλο του Παιδιού ακολουθούμενο από περιπολικά της χωροφυλακής και με τεράστια ταχύτητα διέσχισε την πλατεία για να χαθεί στην Εγνατία. Ένα ουρλιαχτό ακούστηκε, το μόνο συλλογικό ουρλιαχτό που θυμάμαι στη ζωή μου, και ορμήξαμε όλοι να ενωθούμε με τη νεκροφόρα αψηφώντας το ξύλο, το αίμα, τα σπίτια μας, τις σπουδές μας, τους έρωτές μας, όλα, δεν είχαμε πια σώμα, δεν είχαμε πια ατομική υπόσταση, θέλαμε να πλησιάσουμε το σώμα του Γρηγόρη Λαμπράκη και σαν άγγελοι να πετάξουμε δίπλα του μέχρι τον τάφο που θα τον σκέπαζε.
Φοβερές μάχες γίναν, στην ήρεμη, φασιστική, εμφυλιοπολεμική Ελλάδα, ούτε ξέραμε να διαδηλώνουμε, ούτε η χωροφυλακή είχε τα μέσα που έχει σήμερα, απλώς διότι οι διαδηλώσεις ήσαν απαγορευμένες και το κράτος της υποτέλειας παντοδύναμο. Μικρές-μικρές ομάδες των 10 νεολαίων σχηματίσθηκαν αυθόρμητα, αφήσαμε πίσω τις μάχες της πλατείας Σιντριβανίου και χυθήκαμε να τρέχουμε σαν τρελοί προς το Σιδ. Σταθμό στην απελπισμένη προσπάθεια να τον προσεγγίσουμε μήπως προλάβουμε το τραίνο για τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Η χωροφυλακή είχε αδειάσει εντελώς την Εγνατία σ’ όλο το μήκος της μέχρι το Σιδ. Σταθμό και ανά διαστήματα διακοσίων μέτρων υπήρχε μια σειρά χωροφυλάκων, άφηνε να περάσει η νεκροφόρα και σαν κουρτίνα ακροβολιζόταν κατά πλάτος για να εμποδίσει κάθε προσπάθεια διέλευσης. Μερικές ομάδες συγκρούσθηκαν απελπισμένα με τους χωροφύλακες, τη δική μου ομάδα, ως Θεσσαλονικιός που ήξερα τα κατατόπια, την οδηγούσα από παράδρομους και παρακάμπταμε τα μπλόκα, απερίσκεπτα γιατί πού να προλάβεις με τόση διαδρομή, με τόσα εμπόδια να νικήσεις σε ταχύτητα τη νεκροφόρα που έτρεχε με πάνω από 100 χιλιόμετρα/ώρα.
Στο Βαρδάρι, κομβικό σημείο της διαδρομής, όπου κατέληγαν κι άλλες μικροομάδες από άλλες διαδρομές συναντήσαμε τεράστιες δυνάμεις της χωροφυλακής. Δεν υπήρχε πέρασμα. “Ελάτε μαζί μου. Ξέρω εγώ” φώναξα και πέρασα την ομάδα μου από τα λημέρια που ήξερα Σβορώνου-Μαβίλη-τουρκικό χαμάμ-Αφροδίτης-Σιδ. Σταθμός. Ουρλιάζαμε αφρισμένοι “Όχι άλλο αίμα”, “Δεν περνάει ο φασισμός” κ.α. Έβγαινε ο κόσμος στα μπαλκόνια και μας κοίταζε σαν UFO. Στη Μαβίλη μια μαθήτρια, η Άρτεμη, που ήταν παρούσα στη συγκέντρωση των φίλων της ειρήνης την Τετάρτη και που ολόκληρη την εβδομάδα ήταν σε κατάσταση σοκ από τη δολοφονία και δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα της, βγήκε στο μπαλκόνι και αντίκρυσε την ομάδα, κι είδε και τον μελαχροινό εικοσάρη με το βυσσινί πουλόβερ και τα δυο χέρια ψηλά να ουρλιάζει σαν σε πίνακα του Γκόγια και η εικόνα εκείνη τη σημάδεψε για πάντα, όπως μου εξομολογήθηκε μετά από μερικές εβδομάδες που γνωρισθήκαμε και γίναμε ζευγάρι.
Όταν φθάσαμε στο Σιδ. Σταθμό το τραίνο με το σώμα του Λαμπράκη είχε αναχωρήσει, σ’ όλη τη διαδρομή ο λαός είχε συγκεντρωθεί στους σταθμούς για ν΄αποχαιρετίσει το νεκρό ήρωά του. Το τεράστιο πλήθος που ακολούθησε το ξόδι στην Αθήνα παρά τη φοβία, παρά τη βία και τις απαγορεύσεις κλόνισε την κυβέρνηση Καραμανλή και την οδήγησε σε παραίτηση στις 12 Ιουνίου. Η Ελλάδα άρχισε να αλλάζει τις μέρες εκείνες.
...
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
Αρέσει σε %d bloggers:
Optimized with PageSpeed Ninja