, Ένα full boomer περιοδικό, INDEPENDENTNEWS
Γιάννης Μπαλαμπανίδης*
Εκεί στο γύρισμα της δεκαετίας του 1990, στο γύρισμα ενός κόσμου ολόκληρου που άλλαζε, περιοδικά όπως το ΚΛΙΚ, το 01 και το ΝΙΤΡΟ, έμοιαζε να έχουν συλλάβει κάτι από το πνεύμα των καιρών, την πολιτισμική στροφή που συντελούνταν (και) στην ελληνική κοινωνία. Με μια καινούρια γλώσσα και τολμηρό ύφος, χωρίς ιδεολογικές δεσμεύσεις, παρακολουθούσαν και εξέφραζαν την εξατομίκευση, για το καλό και για το κακό, αφού η χειραφέτηση συνυπήρχε με τη χυδαιότητα, η απελευθέρωση με τον νεοπλουτισμό, η απενοχοποίηση με τον κρετινισμό. Όσοι θυμούνται εκείνη την εποχή, αξίζει τον κόπο να διαβάσουν το πρώτο τεύχους του «νέου» ΝΙΤΡΟ για να διαπιστώσουν την πτώση ενός μετεωρίτη που κάποτε βρέθηκε στην αιχμή της πολιτισμικής ηγεμονίας.
Το εξώφυλλο με την «ψαγμένη» κοινοτοπία, το τσαρούχι με αερόσολα και το σύνθημα «We can do it» μιας φαντασιακής νέας εθνικής αυτοπεποίθησης, είναι απλώς η γραφιστική αποτύπωση μιας παρέας ανθρώπων, άντρες ως επί το πλείστον και μιας κάποιας ηλικίας πλέον, που μεσουράνησε στα χρόνια των μεγάλων προσδοκιών και καθηλώθηκε εκεί, αδυνατώντας να καταλάβει ότι οι εποχές άλλαξαν πάλι. Και όχι απλώς δεν προσπαθεί να «πιάσει» κάτι από το πνεύμα της δικής μας, πιο δυσοίωνης και εξίσου αντιφατικής εποχής, αλλά το αρνείται ευθέως, επίμονα και, με την αυστηρή έννοια του όρου, συντηρητικά.
Το προγραμματικό editorial του Π. Κωστόπουλου είναι ενδεικτικό. Η τελετουργική επίκληση της ανορθόδοξης αυθάδειας του «τότε» προσπαθεί να νομιμοποιήσει την επίθεση σε ό,τι «τώρα» τον ενοχλεί. Όλο το edito είναι μια ευθεία επίθεση στην πολιτική ορθότητα, στον «φεμιναζισμό», στον «δικαιωματισμό» των μειονοτήτων, την «τοξικότητα» των social media, το υποτιθέμενο μίσος απέναντι στον λευκό άνδρα και τον δυτικό πολιτισμό κ.ο.κ. Η «γραμμή» εξειδικεύεται σε εκτενή άρθρα για τους ψεκασμένους (συλλήβδην) των social media και για την πολιτική ορθότητα ως νέα «τυρρανία» (όπου ο αδαής αναγνώστης μαθαίνει ότι η πολιτική ορθότητα σωστά μεν καταγγέλλει το πρότυπο του ανορεξικού μοντέλου αλλά «αποθεώνει την παχυσαρκία, που είναι ασθένεια» στο κάτω κάτω…). Ακολουθεί εκτενής συνέντευξη με την influencer Ιωάννα Τούνη, σε αποκαλυπτικές πόζες, όπου ο αναγνώστης εκπλήσσεται ξανά μαθαίνοντας ότι η συνεντευξιαζόμενη έχει πάει και με άντρες και με γυναίκες – κάτι το παρωχημένα «προκλητικό» και δήθεν σοκαριστικό, που κανένας πια εν έτει 2021 δεν προτίθεται να αγοράσει· κάτι σαν το θείο που λέει «εγώ θα κάτσω με τη νεολαία, να πω και ένα σόκιν ανέκδοτο από αυτά που τους αρέσουν».
Έχει κάτι το μυθιστορηματικό αυτή η πτώση. Δεν είναι μόνο η αδυναμία επικοινωνίας με τις ετερόδοξες, αυθάδεις και τολμηρές τάσεις της σημερινής εξατομίκευσης. Είναι κυρίως η απεγνωσμένη, και μάταιη, άμυνα του λευκού, προνομιούχου αρσενικού που βλέπει να κλονίζεται το μονοπώλιο που κάποτε, στην εποχή της λάμψης του, διέθετε στη διαμόρφωση των «τάσεων». Και προσπαθεί με τα υλικά που του είναι οικεία να κινητοποιήσει ένα νέο εθνικό glamour (λ.χ. με τους περίκλειστους γυάλινους ουρανοξύστες της αθηναϊκής ριβιέρας, με τους οποίους κλείνει το τεύχος), υλικά που δεν αφορούν κανέναν όμως πια. Σαν τον σεβάσμιο καθηγητή στις «Άγριες φράουλες» του Μπέργκμαν, ο οποίος –με μια κάποια θλίψη και συστολή όμως εκείνος– λέει στην παρέα νεαρών: «Θα ήθελα να μαθαίνω τα νέα σας». Έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου. Για να το πούμε με τον τρόπο του Π.Κ., «η ζωή είναι μικρή για να γερνάς τόσο θλιβερά».
*Ανάρτηση στο Facebook