Άγγελος Καλοδούκας: Η αβάσταχτη βαρύτητα του ηγέτη

Posted on 12 Ιουνίου, 2020, 6:14 μμ
5 secs
Κάπου, δεν θυμάμαι πού και ποιος το είπε, διάβασα μια δήλωση ενός ηγέτη. Είπε ότι ενώ αγαπά όλους τους φίλους και συντρόφους του, παλιούς και καινούργιους, ωστόσο, για τους πραγματικούς ηγέτες που η Ιστορία τους έχει αναθέσει κρίσιμο ρόλο να παίξουν, επιβάλλεται να ξεπεράσουν τις προσωπικές αγάπες και να πάνε μπροστά.
Αντιλαμβάνομαι το δράμα. Όλοι είμαστε άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που η Ιστορία τους έχει επιφορτίσει με το αβάσταχτο βάρος να ηγηθούν λαών, να χαράξουν το ρου της Ιστορίας. Υπάρχει μια μεγαλειώδης αυτοθυσία. Καταπίνουν την πίκρα να αφήσουν πίσω τους τα προσωπικά τους συναισθήματα, για το καλό του λαού τους, των ανθρώπων ως συνόλου, όχι ως ατόμων. Θυσία για να γίνουν πρωθυπουργοί, πρόεδροι δημοκρατίας, στρατηλάτες στην ώρα της μάχης. Την Ιστορία αυτοί οι άνθρωποι τη διαμορφώνουν, και επομένως, πρέπει να βάλλουν σε τρίτη, τέταρτη, πέμπτη μοίρα τις προσωπικές τους σχέσεις. Ο ηγέτης είναι ενεργούμενο της Ιστορίας, το βάρος που του αναλογεί, όντας και ο ίδιος άνθρωπος, είναι πέραν των ανθρωπίνων ιδιοτήτων, ο ηγέτης, ο πραγματικός ηγέτης, εισέρχεται στο βασίλειο της μεταφυσικής. Homo sum, humani nihil a me alienum puto.
Ας μου επιτραπεί όμως ο προσωπικός τόνος. Προσωπικά, πάντοτε ανήκα στους μικρούς, ασήμαντους ανθρώπους, που η Ιστορία δεν τους έχει αναθέσει κανένα ρόλο. Μικρός και ασήμαντος, έβαζα πάντοτε τη φιλία και την αγάπη πάνω απ’ όλα. Και βεβαίως, όσο παλιότερη ήταν η φιλία ή η συντροφικότητα, τόσο μεγαλύτερη και η αγάπη. Όχι ότι δεν μου αρέσουν οι καινούργιοι φίλοι και σύντροφοι. Το αντίθετο, ως μικρός και ασήμαντος, είμαι αηδιαστικά κοινωνικός. Αλλά να, μου αρέσει οι φίλοι και σύντροφοι να αντέχουν στο χρόνο, να με ελέγχουν, να μου τη λένε, γιατί μικρός και ασήμαντος έχω την ανάγκη συμβουλών και αντίθετων απόψεων από τις δικές μου. Για να μην χάνομαι στο δάσος του Πραγματικού.
Αλλά, εγώ, δεν υπήρξα ποτέ ηγέτης. Αλλά, θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Έχω μια πεποίθηση και ένα όνειρο μικρού ανθρώπου: πιστεύω ότι την Ιστορία τη γράφουν οι μικροί άνθρωποι. Αυτοί που γκρεμίζουν τη Βαστίλη. Ότι συνήθως, οι ηγέτες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ξανακτίζουν τη Βαστίλη. Αλλά οι μικροί άνθρωποι κάθε τόσο το ξαναπροσπαθούν.
Το όνειρο των μικρών και ασήμαντων ανθρώπων είναι να μη χρειάζονται να υπάρχουν ηγέτες. Να μην χρειάζονται να θυσιάζουν οι ηγέτες τους εαυτούς τους, να γίνουν και αυτοί απλοί άνθρωποι, καθημερινοί, να πίνουν μια μπύρα, ρε αδελφέ, με παλιούς και νέους φίλους και συντρόφους χωρίς το αβάστακτο βάρος της Ιστορίας.
**Το άρθρο-άποψη του Άγγελου Καλοδούκα είναι δημοσιευμένο στην προσωπική του σελίδα στο Facebook και το αναδημοσιεύουμε κατόπιν ευγενικής άδειας που λάβαμε από τον αρθρογράφο.
...